Via de digitale weg wil ik mijn collega Johan en zijn gezin feliciteren met de geboorte van hun zoon Mattias. Geboren op de uitgerekende datum, en das een mooie prestatie van (Mattias) moeder. ’t leuke van een weblog is dat een paar uur na de geboorte al iedereen de foto’s kan zien van het nieuwe leven. Zou hij al een hyves account hebben? Of zal hij zich een gevangene voelen zoals in onderstaand verhaal, geschreven door Max den Otter?!

Je bent zojuist opgepakt en eigenlijk weet je het al. Tegenstribbelen heeft geen zin maar toch doe je je best. Echter, de hogere hand blijkt sterker en gerechtigheid zal zegevieren.

Wanneer je dan uiteindelijk achter de tralies belandt, gaat er van alles door je hoofd. Waarom zit ik hier. De eerste emotie is verdriet gemengd met boosheid. Niks is meer leuk, je huilt veel en niemand is je een goede blik waardig. Wanneer je een tijdje zit, probeer je er het beste van te maken. Je houdt je met de spullen in je omgeving bezig en probeert nuttig te zijn. Als je geluk hebt, kan je soms TV kijken of radio luisteren.

Na een tijd is het boze gevoel weg en voel je je soms zelfs op je gemak. Je gaat rustig liggen en bladert wat door een boekje. Door de tijd die je nu over hebt, kan je andere dingen leren waar je normaal niet mee bezig bent. Inderdaad, de tijd die je zit kan dus ook leerzaam zijn. Er kan inmiddels zelfs een lach van af wanneer een voorbijganger passeert en je een blik gunt.

Na langere tijd komt een periode dat je denkt dat je gek wordt. Net als in de film Cast Away, ga je in van alles levende wezens zien. Niet de bal “Wilson” maar de muur praat tegen je. Op heldere momenten besef je dan dat je in jezelf praat gevolgd door meer frustratie en boosheid.

De tijd zit er bijna op en je kan niet wachten. Je weet dat het bijna zover dus heerst er rust. Als het moment daar is, ga je trots staan, je steekt je armen uit en denkt: “Wat ben ik blij dat pappa mij uit de box pakt”.

Reageren